Night is my day.
While others lower the blinds and turn off the lights, I start the engine and hit the streets. The city then spoke differently. In the silence, you can hear the steps of those hurrying home, the laughter of those running away from her and the sigh of those who don’t know where they went or why. I don’t just see faces in the rearview mirror – I see stories. Short, unfinished, often difficult, but always human.
A taxi driver, they say, is just a driver. And I think the taxi driver is a witness. A witness of small victories and great defeats, first kisses, last partings, births yet to come and deaths that have already passed through someone’s voice. People speak differently in a taxi than at a table. While driving, between two addresses, words become more sincere, because they know they are fleeting – just like us.
I’ve been driving the same streets for years, and no night is the same. The city changes, the people change, only the traffic lights remain constant in their red, yellow and green. Sometimes it seems to me that my life also stands at such a crossroads – between waiting and movement, between hope and fatigue.
This blog is not about driving. It’s not about fuel prices or kilometers. This is a record of encounters. About what remains in the cabin when the passenger gets out and closes the door. About the silence that follows and about the question that often accompanies me as I continue on:
Where are we all going?
Nezasticeni svedok 1.
Noć je moj dan.
Dok drugi spuštaju roletne i gase svetla, ja palim motor i izlazim na ulice. Grad tada progovori drugačije. U tišini se čuju koraci onih koji žure kući, smeh onih koji beže od nje i uzdah onih koji ne znaju ni gde su pošli ni zašto. U retrovizoru ne vidim samo lica – vidim priče. Kratke, nedovršene, često teške, ali uvek ljudske.
Taksista je, kažu, samo vozač. A ja mislim da je taksista svedok. Svedok sitnih pobeda i velikih poraza, prvih poljubaca, poslednjih rastanaka, rođenja koja tek dolaze i smrti koje su već prošle kroz nečiji glas. Ljudi u taksiju govore drugačije nego za stolom. U vožnji, između dve adrese, reči postaju iskrenije, jer znaju da su prolazne – kao i mi.
Godinama vozim istim ulicama, a nijedna noć nije ista. Grad se menja, ljudi se menjaju, samo svetla na semaforima ostaju uporna u svom crvenom, žutom i zelenom. Nekad mi se učini da i moj život stoji na takvom raskršću – između čekanja i kretanja, između nade i umora.
Ovaj blog nije o vožnji. Nije ni o cenama goriva, ni o kilometrima. Ovo je zapis o susretima. O onome što ostane u kabini kada putnik izađe i zatvori vrata. O tišini koja tada nastupi i o pitanju koje me često prati dok nastavljam dalje:
Kuda zapravo svi mi idemo ?
Απροστάτευτος μάρτυρας 1.
Η νύχτα είναι η μέρα μου.
Ενώ άλλοι κατεβάζουν τα στόρια και σβήνουν τα φώτα, εγώ βάζω μπροστά τη μηχανή και βγαίνω στους δρόμους. Η πόλη τότε μιλούσε διαφορετικά. Στη σιωπή, μπορείς να ακούσεις τα βήματα όσων βιάζονται να γυρίσουν σπίτι, τα γέλια όσων τρέχουν μακριά της και τον αναστεναγμό όσων δεν ξέρουν πού πήγαν ή γιατί. Δεν βλέπω μόνο πρόσωπα στον καθρέφτη – βλέπω ιστορίες. Σύντομες, ημιτελείς, συχνά δύσκολες, αλλά πάντα ανθρώπινες.
Ένας οδηγός ταξί, λένε, είναι απλώς ένας οδηγός. Και νομίζω ότι ο οδηγός ταξί είναι ένας μάρτυρας. Ένας μάρτυρας μικρών νικών και μεγάλων ηττών, πρώτων φιλιών, τελευταίων αποχαιρετισμών, γεννήσεων που δεν έχουν έρθει ακόμα και θανάτων που έχουν ήδη περάσει από τη φωνή κάποιου. Οι άνθρωποι μιλούν διαφορετικά σε ένα ταξί παρά σε ένα τραπέζι. Κατά την οδήγηση, ανάμεσα σε δύο διευθύνσεις, οι λέξεις γίνονται πιο ειλικρινείς, επειδή ξέρουν ότι είναι φευγαλέες – όπως εμείς.
Οδηγώ στους ίδιους δρόμους εδώ και χρόνια, και καμία νύχτα δεν είναι ίδια. Η πόλη αλλάζει, οι άνθρωποι αλλάζουν, μόνο τα φανάρια παραμένουν σταθερά στο κόκκινο, το κίτρινο και το πράσινο χρώμα τους. Μερικές φορές μου φαίνεται ότι και η ζωή μου βρίσκεται σε ένα τέτοιο σταυροδρόμι – ανάμεσα στην αναμονή και την κίνηση, ανάμεσα στην ελπίδα και την κόπωση.
Αυτό το ιστολόγιο δεν αφορά την οδήγηση. Δεν αφορά τις τιμές των καυσίμων ή τα χιλιόμετρα. Είναι μια καταγραφή συναντήσεων. Για το τι απομένει στην καμπίνα όταν ο επιβάτης βγαίνει και κλείνει την πόρτα. Για τη σιωπή που ακολουθεί και για το ερώτημα που συχνά με συνοδεύει καθώς συνεχίζω:
Πού πάμε όλοι?
Ungeschützter Zeuge 1.
Die Nacht ist mein Tag.
Während andere die Jalousien herunterlassen und das Licht ausmachen, starte ich den Motor und fahre los. Die Stadt sprach dann anders. In der Stille hörte man die Schritte derer, die nach Hause eilten, das Lachen derer, die vor ihr flohen, und den Seufzer derer, die nicht wussten, wohin sie gegangen waren oder warum. Ich sah nicht nur Gesichter im Rückspiegel – ich sah Geschichten. Kurz, unvollendet, oft schwierig, aber immer menschlich.
Ein Taxifahrer, so heißt es, sei nur ein Fahrer. Und ich glaube, der Taxifahrer ist ein Zeuge. Ein Zeuge kleiner Siege und großer Niederlagen, erster Küsse, letzter Abschiede, Geburten, die noch kommen werden, und Todesfälle, die bereits durch die Stimme eines Menschen gegangen sind. Die Menschen sprechen anders in einem Taxi als an einem Tisch. Während der Fahrt, zwischen zwei Adressen, werden die Worte aufrichtiger, weil sie wissen, dass sie flüchtig sind – genau wie wir.
Ich fahre seit Jahren dieselben Straßen, und keine Nacht gleicht der anderen. Die Stadt verändert sich, die Menschen verändern sich, nur die Ampeln bleiben beständig in Rot, Gelb und Grün. Manchmal scheint es mir, als stünde auch mein Leben an einem solchen Scheideweg – zwischen Warten und Vorwärtskommen, zwischen Hoffnung und Erschöpfung.
Dieser Blog handelt nicht vom Autofahren. Nicht von Spritpreisen oder Kilometern. Er ist ein Bericht von Begegnungen. Von dem, was im Auto zurückbleibt, wenn der Beifahrer aussteigt und die Tür schließt. Von der Stille, die folgt, und von der Frage, die mich oft begleitet, während ich weiterfahre:
Wohin fahren wir alle?
Testigo desprotegido 1.
La noche es mi día.
Mientras otros bajan las persianas y apagan las luces, yo enciendo el motor y salgo a la calle. La ciudad entonces habló de otra manera. En el silencio, se oyen los pasos de quienes se apresuran a casa, las risas de quienes huyen de ella y el suspiro de quienes no saben adónde fueron ni por qué. No solo veo rostros en el retrovisor; veo historias. Breves, inconclusas, a menudo difíciles, pero siempre humanas.
Un taxista, dicen, es solo un conductor. Y creo que el taxista es un testigo. Testigo de pequeñas victorias y grandes derrotas, primeros besos, últimas despedidas, nacimientos por venir y muertes que ya han pasado por la voz de alguien. La gente habla diferente en un taxi que en una mesa. Al conducir, entre dos direcciones, las palabras se vuelven más sinceras, porque saben que son fugaces, como nosotros.
Llevo años conduciendo por las mismas calles, y ninguna noche es igual. La ciudad cambia, la gente cambia, solo los semáforos permanecen constantes en rojo, amarillo y verde. A veces me parece que mi vida también se encuentra en una encrucijada: entre la espera y el movimiento, entre la esperanza y el cansancio.
Este blog no trata sobre conducir. No trata sobre el precio de la gasolina ni sobre los kilómetros recorridos. Es un registro de encuentros. Sobre lo que queda en la cabina cuando el pasajero baja y cierra la puerta. Sobre el silencio que sigue y sobre la pregunta que a menudo me acompaña mientras sigo adelante:
¿Adónde vamos?
Незащищенный свидетель 1.
Ночь — мой день.
Пока другие опускают шторы и выключают свет, я завожу двигатель и выезжаю на улицы. Город тогда говорил по-другому. В тишине слышны шаги спешащих домой, смех убегающих от него и вздохи тех, кто не знает, куда они ушли и зачем. Я вижу не просто лица в зеркале заднего вида — я вижу истории. Короткие, незавершенные, часто трудные, но всегда человечные.
Таксист, говорят, просто водитель. И я думаю, что таксист — свидетель. Свидетель маленьких побед и больших поражений, первых поцелуев, последних расставаний, будущих рождений и смертей, которые уже прошли через чей-то голос. Люди говорят по-разному в такси и за столиком. Во время поездки, между двумя адресами, слова становятся искренними, потому что они знают, что мимолетны — как и мы.
Я езжу по одним и тем же улицам годами, и ни одна ночь не похожа на другую. Город меняется, люди меняются, только светофоры остаются неизменными в своем красном, желтом и зеленом цвете. Иногда мне кажется, что и моя жизнь стоит на таком перекрестке — между ожиданием и движением, между надеждой и усталостью.
Этот блог не о вождении. Он не о ценах на топливо или пройденных километрах. Это запись встреч. О том, что остается в салоне, когда пассажир выходит и закрывает дверь. О тишине, которая следует за этим, и о вопросе, который часто сопровождает меня, пока я продолжаю свой путь:
Куда мы все едем?
Témoin sans protection 1.
La nuit est mon jour.
Tandis que les autres baissent les stores et éteignent les lumières, je démarre le moteur et prends la route. La ville parle alors différemment. Dans le silence, on entend les pas pressés de rentrer chez eux, les rires de ceux qui fuient et le soupir de ceux qui ne savent ni où ils sont allés ni pourquoi. Je ne vois pas seulement des visages dans le rétroviseur, je vois des histoires. Courtes, inachevées, souvent difficiles, mais toujours humaines.
Un chauffeur de taxi, dit-on, n’est qu’un chauffeur. Et je pense que le chauffeur de taxi est un témoin. Témoin de petites victoires et de grandes défaites, de premiers baisers, de derniers adieux, de naissances à venir et de morts déjà passées, à travers la voix de quelqu’un. On ne parle pas de la même façon dans un taxi qu’à table. En conduisant, entre deux adresses, les mots deviennent plus sincères, car on sait qu’ils sont éphémères, comme nous.
Je sillonne les mêmes rues depuis des années, et aucune nuit ne se ressemble. La ville change, les gens changent, seuls les feux tricolores restent immuables, rouges, jaunes et verts. Parfois, j’ai l’impression que ma vie aussi se trouve à la croisée des chemins, entre l’attente et le mouvement, entre l’espoir et la lassitude.
Ce blog ne parle pas de conduite. Il ne parle ni du prix de l’essence ni des kilomètres parcourus. C’est le récit de rencontres. De ce qui demeure dans l’habitacle quand le passager descend et referme la portière. Du silence qui suit et de cette question qui m’accompagne souvent :
Où allons-nous tous ?
